117
تربیت شدن به مثابه «فطری بودن»

تربیت شدن به مثابه «فطری بودن»

عبدالعظیم کریمی ۱

چکیده

در این مقاله تلاش شده است تا خاستگاه تربیت از بیرون به درون، از کسب به کشف و از القا و تجویز به الهام و پرهیز ارتقا یابد؛ زیرا هدف تعلیم و تربیت آن است که آدمی تمامیت خویش را در فعلیت بخشیدن به قابلیت‌های فطری خویش بیابد و در این خویشتن‌یابی، جوهرة روح الهی‌اش را براساس آیه «نَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی»(حجر، ۲۹) تجربه کند.

روش تربیت، فطری، فاعلی، قلبی وشهودی است که غالباً از طریق کنش‌های الهامی و پرهیزی و نه القایی و ایجابی رخ می‌دهد. تأثیر کنش‌های الهامی برخلاف کنش‌های تجویزی، آزاد، سیال و غیرمستقیم بوده که منجر به کشف و شهود در مخاطب می‌شود.

در این دیدگاه تربیت شدن به مثابه فعلیت‌بخشیدن به درون‌مایه‌های وجود آدمی است که با راهبرد «استخراج» و «اکتشاف» و نه انتقال و اکتساب نمایان می‌شود.

واژگان کلیدی: فطرت، بودن، شدن، بازگشت به خویش، خودبودگی.

1.عضو هیات علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش Email: www.karimi.ir تاریخ دریافت: ۱۲/۷/۱۳۹۲ تاریخ تأیید: ۲۷/۱/۱۳۹۳


تربیت شدن به مثابه «فطری بودن»
  • نام منبع :
    تربیت شدن به مثابه «فطری بودن»
    موضوع :
    علوم تربيتي
    شماره :
    19
تعداد بازدید : 351
صفحه از 138
پرینت  ارسال به